ഫാസ്സിസം ഒരു ഓർമ്മയും ഓർമ്മപ്പെടുത്തലും.
ഈ ദിവസങ്ങളിൽ വായിക്കാനിടയായ " stories of Hope from Suschwirz" &" This is a Man" എന്ന രണ്ടു പുസ്തകങ്ങളുടെ ഒരു അവലോകനമാണ് ഈ ലേഖനം.
രണ്ടാം മഹായുദ്ധകാലത്തെ ഫാസിസ്റ്റു കളുടെ ആഷ്വിറ്റ്(AWSCHWITZ) തടവറയിൽ നിന്ന് നമ്മൾ മറക്കരുതാത്ത പാഠംങ്ങളാണ് ഈ രണ്ടു പുസ്തകങ്ങളിലും പ്രതിപാദിക്കുന്നത്.
"ചേറിൽ പണിയെടുക്കുന്നവനെ,സമാധാനം അറിയാത്തവനെ,
ഒരു കഷ്ണം റൊട്ടിക്കായി പോരാടുന്നവനെ,
ഒരിക്കലും ഇല്ല എന്ന് പറയുന്നതു കൊണ്ട് മരിക്കുന്നവനെ,
ഇത് മനുഷ്യനാണോ എന്ന് പരിഗണിക്കുക..."
പ്രിമോ ലെവിയുടെ "If This Is a Man" എന്ന പുസ്തകം തുടങ്ങുന്നത് ഈ കവിതയോടെയാണ്. ഇത് ഒരു പുസ്തകമല്ല, ഒരു മുന്നറിയിപ്പാണ്.
പ്രിമോ ലെവി എന്ന നമ്പർ 174517
ലെവി ഒരു എഴുത്തുകാരനായിരുന്നില്ല, 24 വയസ്സുള്ള ഒരു കെമിസ്ട്രി വിദ്യാർത്ഥിയായിരുന്നു. ഇറ്റലിയിലെ ടൂറിനിൽ നിന്ന് ജൂതൻ എന്ന ഒറ്റ കാരണത്താൽ പിടിക്കപ്പെട്ട് ആഷ്വിറ്റ്സിലേക്ക് കൊണ്ടുപോയി. അവിടെ അയാളുടെ പേര് എടുത്തുകളഞ്ഞു. പകരം കൈത്തണ്ടയിൽ പച്ച മഷി കൊണ്ട് കുത്തിയ നമ്പർ - 174517.
ആഷ്വിറ്റ്സിൽ എത്തിയ ആദ്യ ദിവസം തന്നെ അയാൾ മനസ്സിലാക്കി, ഫാസിസത്തിന്റെ ഏറ്റവും വലിയ ക്രൂരത തോക്കല്ല, മറിച്ച് മനുഷ്യനെ മനുഷ്യനല്ലാതാക്കു4ന്ന രീതിയാണ്.
അയാൾ അവിടെ മൂന്നു തരം മനുഷ്യരെ കണ്ടു.
ഒന്ന്. നൻ അഹ്ട് സെൻ (you are with nobody) 15 വയസ്സിൽ താഴെ പ്രായം കുറഞ്ഞ ഒരു ചെറുപ്പക്കാരൻ. അവനെ എല്ലാവരും അങ്ങനെയാണ് വിളിച്ചത്. അവൻ ഇനി മനുഷ്യനല്ല, നടക്കുന്ന ഒരു ശവമാണ്. ആരും അവനോട് സംസാരിക്കില്ല, അവനും ആരോടും സംസാരിക്കിyoല്ല. ഫാസിസം വിജയിക്കുമ്പോൾ മനുഷ്യൻ എങ്ങനെയാകും എന്നതിന്റെ ഉദാഹരണം.
രണ്ട്, സ്റ്റൈൻലൗഫ്. മുമ്പ് ഒരു സൈനിക ഉദ്യോഗസ്ഥനായിരുന്ന ഒരു തടവുകാരൻ. അയാൾ ലെവിയെ പിടിച്ച് പറഞ്ഞു - "സോപ്പില്ലെങ്കിലും മുഖം കഴുകണം. ഷൂസ് തുടയ്ക്കണം. നമ്മൾ അടിമകളെപ്പോലെ ജീവിക്കാൻ തുടങ്ങിയാൽ, നമ്മൾ ശരിക്കും അടിമകളാകും." മനുഷ്യന്റെ അന്തസ്സ് അവസാന നിമിഷം വരെ കാത്തുസൂക്ഷിക്കാനുള്ള പോരാട്ടമായിരുന്നു അത്.
മൂന്ന്, ലോറൻസോ. ഒരു സാധാരണ ഇറ്റാലിയൻ സിവിലിയൻ തൊഴിലാളി. ആറു മാസക്കാലം, എല്ലാ ദിവസവും ലോറൻസോ തന്റെ സ്വന്തം റൊട്ടിയിൽ നിന്ന് ഒരു കഷ്ണം ലെവിക്ക് കൊണ്ടുവന്നു കൊടുത്തു. ഒന്നും പ്രതീക്ഷിക്കാതെ. ഒരു വാക്ക് പോലും കൂടുതൽ ചോദിക്കാതെ. ലെവി എഴുതുന്നു - "ലോറൻസോയുടെ ആ ഒരു കഷ്ണം റൊട്ടി കൊണ്ടാണ് ഞാൻ ജീവിച്ചത് മാത്രമല്ല, ഞാൻ ഇപ്പോഴും മനുഷ്യനാണ് എന്ന് ഞാൻ ഓർത്തത്."
ഏറ്റവും ഹൃദയം തകർക്കുന്ന മറ്റൊരു നിമിഷം കൂടിയുണ്ട്. കെമിസ്ട്രി പരീക്ഷണം. ജർമ്മൻ ഡോക്ടർ പാൻവിറ്റ്സിന്റെ മുന്നിൽ ലെവി നിൽക്കുന്നു. ലെവി ഒരു കെമിസ്റ്റ് ആണെന്ന് അയാൾക്കറിയാം. പക്ഷെ പാൻവിറ്റ്സ് ലെവിയെ നോക്കുന്നത് ഒരു മനുഷ്യനെ നോക്കുന്നതുപോലെയല്ല, ഒരു അക്വേറിയത്തിലെ ജീവിയെ നോക്കുന്നതുപോലെ. ആ നോട്ടം ലെവി ഒരിക്കലും മറന്നില്ല.
ഒരിക്കൽ, വിശപ്പും തണുപ്പും മറന്ന് ലെവി തന്റെ സുഹൃത്തായ ജീന് ദാന്തെയുടെ യുളിസസിന്റെ കവിത ചൊല്ലിക്കൊടുക്കുന്നു. "മൃഗത്തെപ്പോലെ ജീവിക്കാനല്ല, അറിവും ധൈര്യവും തേടാനാണ് മനുഷ്യൻ ജനിച്ചത്" എന്ന വരി ഓർക്കുമ്പോൾ, ഒരു നിമിഷത്തേക്ക് അവർ വീണ്ടും മനുഷ്യരാകുന്നു.
ജൂതന്മാർ മാത്രമായിരുന്നില്ല അവിടെ
ഫാസിസം ജൂതരെ മാത്രമല്ല കൊന്നത്. ശുദ്ധ രക്തം എന്ന ഭ്രാന്തൻ സങ്കൽപ്പത്തിന് എതിര് നിൽക്കുന്ന എല്ലാവരെയും അവർ ശത്രുവായി കണ്ടു.
കമ്മ്യൂണിസ്റ്റുകൾ, സോഷ്യലിസ്റ്റുകൾ, ട്രേഡ് യൂണിയൻ പ്രവർത്തകർ, റോമ ജനത, പോളണ്ടുകാർ, സോവിയറ്റ് യുദ്ധത്തടവുകാർ, വൈകല്യമുള്ളവർ, പുരോഹിതന്മാർ. ആഷ്വിറ്റ്സ് എല്ലാവരുടെയും നരകമായിരുന്നു.
ഏതാണ്ട് 11 മുതൽ 12 വരെ മില്യൻ പേർ Holocaust കാലത്ത് കൊല്ലപ്പെടുകയുണ്ടായി. അവരിൽ പകുതിയോളം ജൂതൻ വംശജരായിരുന്നു. വാശീയതയോടൊപ്പം രാഷ്ട്രിയവും ആശയപരമായ നിലപാടുകളും ജീവശാസ്ത്രപ്രമായ കാരണങ്ങളും ഈ കൂട്ട കുരുതിക്കു കാരണമായിരുന്നു.
വലിയ ഗ്യാസ് ചെമ്പറുകളിൽ സ്യ്ലോൺ B(Zyklon B) എന്ന മാരകമായ വിഷവാതകം ഉപ്പോയോഗിച്ചാണ് ഇവരിൽ അധികംപേരെയും വകവരുത്തിയത്. മരിക്കുന്നതിനുമുമ്പും മറിച്ചുകഴിഞ്ഞും അവരുടെ ശരീരരത്തിൽ ഇവർ പല ശാസ്ത്രിയ പരീക്ഷനങ്ങൾ നടത്തിയിരുന്നതായി തെളിവുകലുണ്ട്. ഗ്യാസ്ചെമ്പറുകളിൽ അയക്കുന്നതിനു മുൻപായി ഇരട്ടകുട്ടികളിൽ ഒരാളിന്റെ ശരീരത്തിൽ മരുന്നുകൾ കുത്തിവച്ചു രണ്ടുപേരിലും കാണപ്പെടുന്ന മാറ്റങ്ങൾ പഠിക്കുന്ന പരീക്ഷനങ്ങളും അവർ നടത്തിയിരുന്നു
ഇരുട്ടിലും അണയാത്ത വിളക്കുകൾ
പെട്ര സ്റ്റീവൻസന്റെ Stories of Hope from Auschwitz എന്ന പുസ്തകം പറയുന്നത് ഇതേ നരകത്തിനുള്ളിൽ നിന്നുള്ള മറ്റൊരു സത്യമാണ് - ചിലർ തോൽക്കാൻ കൂട്ടാക്കിയില്ല എന്ന സത്യം.
ചിലർ മെഷീനുകൾ അട്ടിമറിച്ചു, ചിലർ രഹസ്യ കത്തുകൾ പുറത്തെത്തിച്ചു, ചിലർ മുള്ളുവേലി മുറിച്ച് രക്ഷപ്പെട്ടു, ചിലർ ഒരു കുട്ടിയെ ചേർത്തുപിടിച്ച് ഒരു താരാട്ട് പാട്ട് പാടി. അവർ വിമതരും ചെറുത്തുനിൽപ്പ് പോരാളികളുമായിരുന്നു.
ലെവിയുടെ ലോറൻസോയും സ്റ്റീവൻസന്റെ പുസ്തകത്തിലെ നായകന്മാരും ഒന്നാണ് - മനുഷ്യത്വം മരിച്ചിട്ടില്ല എന്നതിന്റെ തെളിവ്.
ഇനി ഒരിക്കലും ഉണ്ടാകാതിരിക്കാൻ നമ്മൾ എന്ത് ചെയ്യണം?
ഫാസിസം ഒരു ദിവസം കൊണ്ട് ക്യാമ്പുകൾ പണിയുന്നില്ല. അത് തുടങ്ങുന്നത് വളരെ ചെറിയ കാര്യങ്ങളിൽ നിന്നാണ്.
ഒരു വിഭാഗത്തെ "അവർ" എന്ന് വിളിച്ചു മാറ്റി നിർത്തുന്നതിൽ നിന്ന്.
"അവർ നമ്മുടെ ജോലി തട്ടിയെടുക്കുന്നു, അവർ അപകടകാരികളാണ്" എന്ന് പറയുന്നതിൽ നിന്ന്.
ഒരു മനുഷ്യനെ നമ്പറാക്കി, പേരില്ലാത്തവനാക്കുന്നതിൽ നിന്ന്.
അതുകൊണ്ടാണ് ലെവി തന്റെ പുസ്തകത്തിന്റെ അവസാനം നമ്മളോട് ആവശ്യപ്പെടുന്നത് - ഇത് മറക്കരുത് എന്ന്. കണ്ടവർ പറയണം, കേട്ടവർ ഓർക്കണം.
ഇനി ഒരിക്കലും എന്ന് പറയുന്നത് ഒരു പ്രാർത്ഥനയല്ല, ഒരു ഉത്തരവാദിത്തമാണ്. മറ്റൊരാളെ മനുഷ്യനല്ലാതാക്കുന്ന ഒരു വാക്ക് കേൾക്കുമ്പോൾ, ഒരു തമാശ കേൾക്കുമ്പോൾ, ഒരു മതിലു കെട്ടുമ്പോൾ നമ്മൾ ചോദിക്കണം - ഇത് മനുഷ്യനാണോ? ഇത് മനുഷ്യത്വമാണോ?
നിർഭാഗ്യവാശാൽ ഫാസിസത്തിന്റെ വംശഹത്യയുടെ 80 വർഷം പിന്നീട്മ്പോഴും വീണ്ടും വാശീയതയുടെ ചില ആശയങ്ങൾ ഇന്നും ശക്തി പ്രാപിക്കുകന്നതായി കാണുന്നുണ്ട്.
വംശീയതയുടയും ദേശീയതയുടയും ജാതിയുടെയും മതത്തിന്റെയും അമിതമായ ദേശസ്നേഹത്തിന്റയുംമെല്ലാം പേരിലാണ് ഫാസിസത്തിന്റെ അപകടമായ ഈ പ്രവണത വീണ്ടും ഇന്ന് ലോകത്തിന്റെ പല ഭാഗത്തും വളർന്നു വളരുന്നത് . ഈ സത്യം നാം തിരിച്ചറിയുകയും അത്തരം പ്രവണതകളെയും പ്രസ്ഥാനങ്ങളെയും തിരിച്ചറിയുകയും തുറന്നുകാട്ടുകയും ജനങ്ങളുടെ സഹായത്തോടെ ഒറ്റപ്പെടുത്തുകയും വേണം.
ലോറൻസോ ചെയ്തതുപോലെ, ഒരു കഷ്ണം റൊട്ടി പങ്കുവെക്കാൻ നമുക്ക് കഴിഞ്ഞാൽ, സ്റ്റൈൻലൗഫ് പറഞ്ഞതുപോലെ അവസാന നിമിഷം വരെ അന്തസ്സോടെ നിൽക്കാൻ കഴിഞ്ഞാൽ, ആഷ്വിറ്റ്സ് ഇനി ഒരിക്കലും ആവർത്തിക്കില്ല.



